Na een paar intensieve dagen in Hong Kong – inclusief een avond drankjes doen met een vriendin zoals we dat in Rotterdam gewend zijn – vonden we het tijd om door te reizen. Even genoeg geld uitgegeven. En laten we eerlijk zijn: met bierprijzen van 12 euro per flesje (inclusief 1 euro ‘openmaakkosten’ per flesje) wordt je portemonnee in Hong Kong niet bepaald ontzien. Leuk voor de beleving, minder leuk voor de bankrekening.
Na China en Hong Kong snakten we naar wat rust. Geen felle lichten tot middernacht, geen eindeloze rijen winkels en die constante ‘FOMO’ die een wereldstad met zich meebrengt. We verlangden naar een plek waar we gewoon op tijd naar bed konden, Netflix konden kijken, een boek lezen – kortom: even terug naar een normaal ritme.
Maar waar vlieg je dan naartoe? Indonesië kwam voorbij, maar daar willen we in de zomer al naartoe. Zuid-Korea? Jeju-eiland leek heerlijk, maar het weer nodigde niet uit tot stranddagen. En toen dachten we ineens aan Taiwan. Een eiland, dus strand. Even checken: 28 graden en zon. Klinkt goed! Dus hup, op naar Kaohsiung, de tweede stad van Taiwan in het zuiden. Een havenstad met een ontspannen sfeer, goed weer, een degelijke infrastructuur en een fijne mix van modern, cultuur en natuur.
Zodra we landen, voelt alles… anders. En heel eerlijk? Als een opluchting. Vooral voor mij was het fijn om gewoon vrouwen in korte broek, topje of T-shirt te zien lopen. Het voelt meteen vrijer, opener, luchtiger.
En die vrijheid is hier allesbehalve vanzelfsprekend. Taiwan ziet zichzelf als een onafhankelijke staat, maar China beschouwt het nog altijd als een afvallige provincie. Internationaal is het een politiek gevoelig onderwerp: veel landen – ook Nederland – erkennen Taiwan niet officieel, maar onderhouden wél banden. Ondertussen heeft Taiwan gewoon een eigen grondwet, democratisch bestuur en vrije verkiezingen.
Dat verschil met China voel je ook direct online. Geen gedoe met VPN’s, geen geblokkeerde apps: gewoon toegang tot Google, Instagram, WhatsApp. Je kunt vrij internetten, posten, zoeken – wat een verademing.
Ook op straat is het verschil voelbaar. Het is schoon, georganiseerd en vriendelijk. Natuurlijk zijn er hier ook drukke night markets, maar het voelt veel toegankelijker. Mensen glimlachen, jongeren spreken Engels en vragen spontaan of ze kunnen helpen. En het eten? Heerlijk én herkenbaar. Geen rare onderdelen of extreme smaken, maar bao buns, bubble tea, krokante kip en noedels. Taiwan is als streetfood voor beginners én fijnproevers. Het voelt als ‘Azië light’ – in de best mogelijke zin.
Op zaterdag besluiten we een drankje te doen. Want ook als je reist en werkt, blijft het weekend toch het weekend. In het begin voelde elke dag als vakantie, maar inmiddels werken we ook volop, dus de zaterdag is echt even ‘vrij’. We belanden in een populaire bar en voor we het weten, staan we aan een statafel met twee Taiwanese meiden. Superleuk dat zij zelf toenadering zoeken. We kletsen wat – de een werkt als barista, de ander is wat stiller – en we voegen elkaar toe op Instagram. Wat een luxe: weer eens iemand tegenkomen die je na een ontmoeting ook online kunt volgen. Ze gaan daarna dansen binnen, maar dat slaan wij over.
Nog geen twee dagen in Taiwan en we hebben al meerdere mensen ontmoet. De gesprekken zijn leuk, open en interessant. Ze benadrukken meteen: “Wij zijn geen China.” Vrijheid is voelbaar in alles, van de mensen tot het beleid. Taiwan was zelfs het eerste Aziatische land dat het homohuwelijk legaliseerde. De inwoners zijn beleefd, nieuwsgierig en gewend aan buitenlanders. En misschien is dát wel het mooiste aan dit land: het weet wie het is. En dat voel je. Op straat, op een scooter, op een markt – en ja, zelfs in een korte broek.
En nu, vanuit Wolong Coffee Studio – jawel, de plek waar onze barista-vriendin werkt – klap ik mijn laptop open voor een nieuwe werkdag. Recruitment kent geen grenzen, zelfs niet in Taiwan. Eens kijken of de Projectleider die ik vandaag bel net zo goed weet wie hij of zij is als dit eiland. Wie ben je? En waar ben je écht naar op zoek?