Als je lang reist, word je vanzelf een soort fulltime valutavolger. Waar ik vroeger nog dacht: ach, een euro meer of minder op vakantie…, kijk ik tegenwoordig met argusogen naar de koers van de Taiwanese dollar. En dat is niet zonder reden.
Toen we aankwamen in Taiwan kregen we voor 100 NTD (New Taiwan Dollar) nog €2,75. Nu – nog geen maand later – is dat 3 euro geworden. Klinkt als een klein verschil? Dat is het niet. Het betekent simpelweg dat alles hier ongeveer 9% duurder is geworden, puur omdat de euro in korte tijd flink aan waarde heeft verloren ten opzichte van de Taiwanese munt. Een simpele iced latte is nu ineens geen €2,75 meer, maar €3. En geloof me: dat telt aan het eind van de maand op als je elke dag in koffietentjes werkt én leeft.
Wat me vooral opvalt? Ik accepteer het zonder al te veel gemopper. De wisselkoers schommelt nu eenmaal, daar heb je als reiziger weinig invloed op. Maar het zette me wel aan het denken. Want waarom vinden we het zo vanzelfsprekend dat het leven in Nederland elk jaar duurder wordt, maar is het nog steeds ‘spannend’ om een kandidaat die 8 tot 10% salarisverhoging vraagt serieus te nemen?
Want laten we even rekenen: als je hier in Taiwan gewoon koffie blijft drinken, lunchjes scoort en busritjes maakt, voel je die koerswijziging keihard in je portemonnee. En in Nederland? Daar worden we inmiddels geconfronteerd met hogere huurprijzen, duurdere boodschappen, energiekosten die je doen twijfelen of je die was echt nu moet draaien, én – ook leuk – belastingtechnische veranderingen. Inflatie dus. Maar vraag je als kandidaat om een salarisverhoging van 8%, dan wordt al snel gevraagd: “Waarom zoveel?”
De praktijk is: 8 tot 10% verhoging is lang niet altijd ‘luxe’. Het is vaak gewoon bijblijven. Geen koersverlies. Geen achteruitgang. Net als bij die kop koffie in Taipei. Je betaalt meer voor exact hetzelfde, simpelweg omdat de omgeving verandert.
Ik geloof dat het tijd is om daar eerlijker over te zijn – naar kandidaten én opdrachtgevers. Inflatie is geen gevoel, het is een feit. En als recruiter is het onze taak om dat gesprek goed te voeren. Niet met een boze vuist op tafel, maar met inzicht, data en de menselijke kant van de zaak. Want niemand wil minder kunnen doen met hetzelfde loon, zelfs niet als je op een tropisch eiland zit.
Dus ja, ik ben inmiddels ook valutawatcher geworden. Maar belangrijker: het herinnert me eraan hoe belangrijk eerlijke beloning is. Zeker nu alles – van Taiwanese bubble tea tot Nederlandse boodschappen – net wat meer kost dan gisteren.