In mijn vorige column schreef ik over het leven in China als reizende recruiter – over gezichtsherkenning op straat, paspoortscans bij elk hotel en het gebruik van Alipay in plaats van je bankpas. Kortom: over een systeem waarin controle en toezicht overal voelbaar zijn. Een paar weken later merk ik dat die controle… eigenlijk vaak best prettig is. Of in elk geval: rust geeft. En dat had ik niet helemaal verwacht.
We zijn inmiddels bijna zeven weken in China. Van Kunming tot Dali, van grote steden tot nationale parken en de Chinese muur. De landschappen zijn indrukwekkend, het eten vaak heerlijk, maar soms veel te pittig, en ook het reizen zelf is verrassend gestroomlijnd. Alles gaat via QR-codes, ID-checks en digitale tickets. Soms voelt het alsof het leven hier in één app past – van je betaalverkeer tot het boeken van je treinkaartje.
En hoewel het op papier misschien beklemmend klinkt, merk ik hoe overzichtelijk het in de praktijk kan zijn. Je weet waar je aan toe bent. Geen gedoe, geen onduidelijkheid. Behalve dan als je – als buitenlander met een paspoort – níet in de digitale stroom past. Chinezen swipen met hun ID-kaart moeiteloos door toegangspoortjes op stations, terwijl wij telkens een aparte rij op moeten zoeken, mét medewerker. Zo’n ‘efficiënt’ systeem werkt natuurlijk alleen echt soepel… voor wie erin past.
Dat contrast – tussen strakke systemen en menselijke uitzonderingen – zet me aan het denken over mijn eigen werk. Als recruiter probeer je processen ook zo soepel mogelijk te maken, maar wél met oog voor de mens achter het cv. Wat mij hier opvalt, is dat helderheid heel veel rust geeft. Als alles duidelijk is – zelfs als het strikt voelt – weet je tenminste waar je aan toe bent.
Niet in controle, maar in duidelijkheid. Dit is wat je krijgt. Dit is de verwachting. En ja, dit is het salaris. Als recruiter merk ik hoe prettig dat werkt. Kandidaten willen duidelijkheid. Zekerheid. En eerlijk is eerlijk: ik ook. Het gemak waarmee hier alles digitaal verloopt – van betalen voor een taxi tot je koffiebestelling en zelfs je entreebewijs voor een tempel – is jaloersmakend. Eén QR-code, klaar. Waarom voelt het werven van een medewerker bij ons soms ingewikkelder dan het aanvragen van een visum?
Natuurlijk hoeft de Nederlandse recruitmentwereld niet te veranderen in een Chinees model (ik blijf het liefst wél zonder paspoort een wandeling maken), maar het idee van helderheid, efficiëntie en toegankelijkheid… daar kunnen we wél iets van leren.
En dus kijk ik met frisse blik naar mijn eigen werk. Hoe vaak vragen we in vacatureteksten om flexibiliteit en proactiviteit, maar zijn we zelf vaag over voorwaarden of groeimogelijkheden? Hoe vaak verwachten we transparantie van kandidaten, maar bieden we die zelf maar mondjesmaat?
Terwijl ik dit schrijf, zit ik op een bankje in een klein parkje tussen de flatgebouwen. Een groep ouderen doet synchroon Tai Chi, op de achtergrond knallen karaoke-liedjes uit een draagbare speaker en naast me slurpt een man zijn noodles naar binnen. En ik? Ik betaal straks mijn yoghurtje met fruit bij een kraampje via een QR-code, bel nog een kandidaat via LinkedIn, en hopelijk vind ik die perfecte match. Niet op een whiteboard in de straat, maar gewoon vanaf mijn laptop – hier, onder een Chinese boom.
Alles onder controle? Niet altijd. Maar voor nu… voelt het verrassend dicht in de buurt.