Oh, oh, oh een maand op dezelfde plek verblijven vliegt voorbij. We hebben een heerlijk ritme opgebouwd van elke dag om 08:00 uur sporten, ontbijten bij onze favoriete ontbijttent, douchen, werken, naar het strand om te surfen, lunchen, nog meer surfen, uiteten en naar bed. En dat vaak elke dag opnieuw. Ik had nooit gedacht dat dit mij zo goed zou bevallen. Kennelijk ga ik ook in het buitenland heel goed op ritme en regelmaat.
Inmiddels alweer het laatste weekend dat we in Kuta verblijven. En precies in dat laatste weekend vindt de MotorGP plaats. Het hotel waar we al deze tijd verblijven heeft gelukkig last minute een cancel gehad, wat betekent dat we toch langer kunnen blijven. Betekent echter wel dat de hotelkamer 3x zo duur wordt. Afijn, we nemen het maar met de koop toe, verhuizen naar een ander hotel hebben we ook geen zin in. En daarbij vrijwel alles is al volgeboekt of nog duurder. Ik onderhandel er wel nog even een gratis onbijt bij, alle beetjes zijn welkom zeker als je zo lang onderweg bent.
In de loop van de week zie je het soort toerist op het eiland veranderen. Van veel backpackers en jonge stellen naar ouderen die duidelijk voor de MotorGP komen. Op de stranden is het aanmerkelijk rustiger. Een van de verkopers op het strand van Tanjung Aan, wat overigens een dikke aanrader is zo prachtig, verteld dat er op dit moment weinig business is. 2 weken geleden kocht ik bij haar 2 sarongs en sindsdien maakt ze altijd even een praatje met me als ze me ziet. Haar Engels is prima en het is gezellig om even met haar te kletsen en wat meer over haar en alles op het eiland te weten te komen. Inmiddels weet ik dat ze met haar 3 kinderen en man bij haar moeder woont. Haar moeder overdag voor de kinderen zorgt, zij op het strand kleedjes verkoopt en haar man in de bouw werkt. Haar man verdiend hier, schrik niet, 70.000 Indonesische roepia per dag, dan komt neer op een bedrag van nog geen 4 euro per dag. Natuurlijk werkt hij op slippers, korte broek en heeft hij geen helm op. Iets andere regels dan die we in Nederland kennen.
Afijn terug naar de MotorGP, kaartjes zijn te koop maar dat is in de stad Mararam een uur rijden van Kuta. Daar hebben we weinig zin in, we staan in dat uur liever op een surfboard. Ik app onze taxichauffeur van- en naar Gili Air. Hij kan na wat navraag wel 2 kaartjes regelen en brengt deze later op de dag naar ons hotel. Zo geregeld. Ik heb nog nooit een MotorGP meegemaakt, en eigenlijk ook nog nooit op tv gekeken, maar het lijkt me heel erg gaaf.
Op onze laatste dag in Kuta gaan we nog een laatste keer naar de sportschool voor een ‘Saturday Sweat Squad Partner Workout’, waarna we ontbijten, douchen en ons klaarmaken om naar het circuit te gaan. Het is warm, en dat is nog een understatement. Het is vreselijk heet en aangezien we de goedkoopste kaarten hebben, is er geen overkapping op de tribine. Maar we zouden geen Nederlanders zijn als we niet opzoek zouden gaan naar betere plekken, en die vinden we met overkappen. Het is nog steeds heet, maar we zitten in elk geval niet meer in de brandende zon.
Ook de plaatsbepaling voor de Motor3 en Motor2 race vindt vandaag plaats, dat is leuk om te zien, maar gaat er wel even anders aan toe dan de echte MotorGP. Net als ik bijna in slaap begin te vallen stijgt de helikopter om het hele tafereel te filmen op en gaat het echte spektakel beginnen. En een spektakel is het, wat gaat dit snel, zeg! Het is echt niet normaal hoe de bestuurders zich bewegen op de motoren en hoe plat ze over het afvalt scheuren. Als ik er net helemaal in zit, vindt er vlak voor ons een crash plaats. Ik had het al warm, maar het zweet breekt me letterlijk uit. De bestuurder maakt een aantal koprollen en blijft dan even bewegingsloos op de grond liggen. Uit alle hoeken en gaten komen er mannen in oranje pakken om hem te helpen. Gelukkig staat hij uiteindelijk zelf weer op en loopt naar de zijkant om op een scooter te stappen. Helaas, zijn race zit er voor vandaag op. De andere motoren razen door, en na een paar rondes is bekend wat de startposities van iedereen morgen gaat zijn.
Helaas, gaan wij dat niet meemaken, aangezien ons visum morgen verloopt. We verlaten Indonesië en vliegen voor 3 nachten naar Bangkok om de laatste inkopen voor Nepal te doen. Het volgende avontuur wacht, een echt avontuur.
En dan nu op zoek naar een kandidaat die ook op zoek is naar een nieuw avontuur.