Na 2 maanden verlaten we China of beter gezegd ‘moeten’ we China verlaten. Terwijl we er na al die weken eigenlijk net zo lekker in zitten. Koffie bestellen via de Alipay app, fietsjes pakken met weer een andere app en het eten wat ons de laatste weken erg bevalt. Het is nog steeds niet wat wij in Nederland bij de Chinees bestellen, maar lekker is het wel. Tot zo ver de positiviteit, want op andere momenten slaat de frustratie vreselijk toe. Voor we naar China vertrokken hebben we een E-sim met VPN geïnstalleerd, lekker bereikbaar via whatsapp wat hier eigenlijk is geblokkeerd. Dat betekent echter ook dat de Chinese apps vreselijk langzaam worden. Het bestellen van een Didi, de Chinese Uber, duurt lang en gaat zelfs mis, de taxi staat er al terwijl wij nog niet eens een bevestiging hebben ontvangen. Vaak hebben we geen bereik, en ook vele andere apps worden als mini apps in Alipay weergegeven. Laten we het houden op een haat liefdeverhouding met China. Hoewel de liefde verder gaat dan de haat, want ik verwacht dat we hier nog wel eens terug gaan komen.
Tegenwoordig is China 1 maand visumvrij, maar wij wilde graag wat langer in het land spenderen en dus gingen we voor vertrek al naar de ambassade en kochten we een visum van 2 maanden. En buiten alle ongemak die we hebben gehad met het internet en de communicatie, hebben we daar totaal geen spijt van gehad. De volgende bestemming is Hong Kong en waar we sinds onze landing in Bangkok al het reizen al over land doen, hebben we nu toch besloten te vliegen. Ten eerste was vliegen gewoon veel goedkoper, en ten tweede natuurlijk ook veel sneller. 12 uur in de trein vinden we totaal niet erg, maar de tijdstippen waar deze treinen op vertrokken, waren nou niet echt aantrekkelijk.
Helaas, vertrekt de vlucht van Shanghai naar Hong Kong ook vreselijk vroeg, want toch ergens een klein beetje backpacker zijn en de goedkoopste vlucht willen pakken. Het is dus 04:00 uur ’s nachts als we voor de laatste keer een Didi bestellen. De vlucht naar Hong Kong duurt maar 2,5 uur. Wanneer we landen ziet de stad er groen uit en ook de zee is prachtig gekleurd, tropisch zou je kunnen zeggen. Zo ook de temperatuur, de luchtvochtigheid is in Hong Kong is duidelijk aanwezig!
De afgelopen dagen slenteren we door Hong Kong wat eigenlijk minder te bieden heeft dan we in eerste instantie dachten. Het is een heel leefbare stad met veel Westerse invloeden, zo eten we een avond bij een Italiaan, een Vietnamees en een Indiaans restaurant. Rijden ze hier links vanwege de Engelse invloeden en zijn de bussen en trams allemaal dubbeldekkers. Als je mij dan ook vraagt welke stad mijn voorkeur heeft, dan is het een beetje alsof je moet kiezen tussen pizza en pasta. Allebei top. Maar totaal anders.
Laten we beginnen met de sfeer. Hong Kong voelt bijna Westers. Engelse straatnamen, dubbeldekkertrams, en overal mensen die vloeiend Engels spreken. Je merkt gewoon dat het tot 1997 een Britse kolonie was. Shanghai daarentegen? Dat is China in overdrive. Alles is groot, snel, hypermodern. De skyline lijkt rechtstreeks uit een sciencefictionfilm te komen en als je even met je ogen knippert, is er weer een wolkenkrabber bijgebouwd.
Qua werk zijn het ook twee totaal verschillende steden. In Hong Kong draait het om finance, consultancy, en grote internationale bedrijven. Je struikelt er over de mannen in pakken en vrouwen met MacBooks in koffietentjes. In Shanghai zit je tussen de tech startups, ontwerpers, marketingbureaus en innovators. Het voelt er creatiever, jonger, iets minder ‘corporate’. Maar ook: meer Chinees. Engels kom je hier wat minder ver mee, tenzij je in de expatbubbel blijft.
En dan de huizenmarkt… au. In Hong Kong betaal je letterlijk een vermogen voor een woning waar je je kont niet kunt keren. Denk: een studio van 25m² voor €2.500 per maand, het kan altijd nog erger, Google maar eens op Coffin Homes. Shanghai is óók duur, maar het voelt bijna als een koopje in vergelijking. Daar krijg je voor dat bedrag een modern appartement, soms zelfs met uitzicht.
Wat me vooral opviel, is waar de expats zitten. In Hong Kong lijkt iedereen al 15 jaar daar te wonen. Er zijn internationale scholen, sportclubs, Nederlandse kroegen – je kunt er een compleet leven opbouwen zonder ooit Kantonees te leren. In Shanghai is het wat losser. Meer tijdelijke digital nomads, mensen die voor een paar jaar op avontuur gaan. De community is enorm, maar voelt jonger en internationaler. Minder ‘blijvers’, meer ‘ontdekkers’.
Dus, welke stad wint? Tja… Hong Kong is overzichtelijker, internationaal en lekker Westers. Shanghai is rauwer, levendiger en – als je er eenmaal inzit – eigenlijk gewoon fascinerend. Ze hebben allebei iets. Hong Kong voor wie houdt van structuur, natuur en het behouden van zijn eigen normen en waarden, Shanghai voor wie het niet erg vindt om een beetje te verdwalen en te genieten van de prachtige skyline. Voor nu ben ik blij dat ik ze allebei heb meegemaakt. En dat ik gewoon nog even lekker verder mag reizen. De volgende stop? Taiwan! Onwijs veel zin in een nieuw avontuur, goed internet en soms weer lekker een avondtje tv kijken, want ook dat was niet altijd vanzelfsprekend in China. Voor nu ga ik LinkedIn weer afstruinen naar de perfecte Projectleider.