Na maanden reizen door Azië stonden we ineens weer in Nederland. Helaas niet in Rotterdam dit keer, want ons huis is nog tot eind dit jaar verhuurd, maar in Hendrik-Ido-Ambacht of all places, en geloof me, dat is andere koek. Waar ik in Azië wakker werd met scootergetoeter, marktlawaai en de geur van streetfood, word ik hier wakker in… stilte. Tot mijn 23e levensjaar heb ik hier gewoond en heel soms dacht ik hier nog wel eens naar terug te verhuizen, maar het is zó rustig dat ik daar nog maar eens heel goed over na moet denken. Misschien komt het door de zomervakantie, maar er is op welk tijdstip je ook naar buiten gaat letterlijk geen mens te bekennen. Dat is even wennen!
De terugreis begon vanuit Bali eerst naar Bangkok, dat is en blijft toch een van onze lievelingssteden, voor nog even drie dagen stadse energie, elke dag pad thai en niet geheel onbelangrijk een shopsessie voor een warme trui. Ironisch genoeg bleek die totaal overbodig: bij aankomst in Nederland werden we verwelkomd met strakblauwe lucht en zon. En als ik de weersvoorspelling mag geloven houdt dat nog wel even aan.
Na drie dagen slenteren door Bangkok en het kopen van de nodige souvenirs, stapten we op het vliegtuig naar China voor onze overstap naar huis. Twee maanden China had ons soms uitgeput, maar zodra we het vliegveld binnenliepen, voelde het verrassend vertrouwd. Het rook naar noedels, overal stonden pandaberen je aan te staren en we keken elkaar aan met een glimlach: “Misschien moeten we toch maar weer terug…” Want ja, China was bijzonder. En een avontuur waar we nog vaak over praten. Intussen gaat de ontwikkeling op het gebied van technologie maar door en wordt het reizen ook voor buitenlanders steeds gemakkelijker.
In Nederland hielden we onze thuiskomst geheim. De verrassing was het halve plezier: vrienden die ons bij de supermarkt tegenkwamen en dachten dat ze last hadden van een hallucinatie, niks zeiden en er dus pas 5 dagen later achter kwamen dat we het echt waren! Mijn vriend die bij Feyenoord opdook en daar verbaasde gezichten achterliet, familieleden die even stilvielen voordat ze ons omhelsden. En wel 100x de woorden: ‘Ik kan echt niet geloven dat jullie hier nu zijn’!
Maar hoe leuk het ook was, het was óók intens. Na maanden een rustig reisritme te hebben gehad, waarin de grootste zorg het vinden van de juiste night market was, denderde de Hollandse agenda weer vol met koffiedates, borrels en familiebezoeken. En dan zijn er nog de huishoudelijke taken: wassen, strijken, opruimen, dingen die ik in Azië bijna vergeten was. Toch voelt het ook fijn om soms gewoon niets te hoeven doen. Een middag op de bank in plaats van elke dag op pad.
En ja, het werken is ook weer in volle gang, maar nu vanuit huis. Geen hip koffietentje in Taipei, geen uitzicht op rijstvelden in Laos, geen streetfoodgeur op de achtergrond. Hier is het soms wat stil. Recruitment voelt daardoor bijna als mijn enige vorm van reuring: gesprekken voeren, kandidaten zoeken, matches maken.
Voorlopig is er nog geen nieuwe reis geboekt, al staat oktober wel al met stip in de agenda: drie weken wandelen in Nepal met vrienden. Wat tijdens het reizen heel normaal en gemakkelijk was, lijkt nu een opgaaf dus hop elke dag minimaal 10.000 stappen zetten. Tot die tijd laad ik op in dit rustige dorp met familie en vrienden om mij heen, en wie weet… droom ik alvast stiekem over dat vliegveld in China, de geur van noedels en het gevoel dat er altijd weer een nieuw avontuur wacht. Eens kijken of er voor de kandidaat die ik nu ga bellen ook een nieuw avontuur wacht, wie weet is hij de nieuwe Projectleider die ik zoek!