Nepal is een prachtig land, de natuur is werkelijk waar fantastisch, maar de wegen die brengen nogal wat problemen met zich mee. Waar wij thuis mopperen over een omleiding langs een rotonde, is een “weg” hier vaak een strook grind die gisteren nog half naar beneden is gegleden vanwege het slechte weer en onderhoud.
We vertrekken vanuit Kathmandu in een grote jeep richting Ramechhap, het vertrekpunt voor de vlucht naar Lukla. De eerste kilometers rijden we nog over een geasfalteerde weg, maar vooral ook heel veel chaos om de hoofdstad te verlaten. Daarna wordt het rustiger en vooral hobbeliger. Stukken onverharde weg, kuilen, stenen, af en toe een bulldozer die probeert te herstellen wat de regen van de afgelopen weken heeft weggespoeld. Bij onze theestop zien we in de verte de eerste besneeuwde bergtoppen, heel veel zin hier de komende 2,5 weken doorheen te wandelen. Aan de tafel naast ons staat een pannetje dal bhat, het Nederlandse aardappel, groente vlees, te pruttelen.
Ramechhap zelf is geen luchthaven zoals wij dat kennen. Eerder een landingsbaan in een dal, een keet als “terminal” en een weegschaal waar je dagrugzak op gaat. Vliegen werkt hier als een busdienst: zodra er plek is, ga je mee. Dit betekent in de praktijk dat jouw vlucht om 07:00 uur gepland staat, maar je uiteindelijk pas om 09:00 uur de lucht in de gaat. De stewardess verschijnt pas als het toestel landt en regelt de verdere check-in. Niet helemaal zoals wij Nederlanders gewend zijn en net zoals de wegen redelijk chaotisch, maar het werkt.
Het vliegveld van Lukla staat bekend als een van de gevaarlijkste ter wereld. De baan is 527 meter lang, met een helling van 12 procent. De cockpit zit op nog geen meter afstand; je ziet de handen van de piloten constant in de weer met alle knopjes. Landen kan maar één keer. Doorstarten bestaat niet en dat is best even spannend. Gelukkig gaat alles goed en landen we na een vlucht van nog geen 30 minuten in de Himalaya.
Tijdens het wandelen zien we de andere kant van infrastructuur: een hangbrug in aanbouw en om deze te bouwen zijn er zeker 50 porters nodig geweest om de stalen constructie naar boven te dragen. Niet een keer, niet twee keer, maar wel meerdere keren met meerdere stalen kabels. Ook deuren, complete keukens en wc’s worden op de rug naar boven gedragen.
Het weer wordt een factor zodra we terug willen. Dagenlang geen vluchten vanuit Lukla; mist in Ramechhap, regen in de vallei, landverschuivingen op de weg. Het dorp verandert in een wachtruimte voor ruim 2000 toeristen die terug naar Kathmandu willen. Iedereen is op zoek naar een optie om uit het dorp weg te komen. Vliegtuig? Helikopter? Nóg een nacht? Ook dat is de infrastructuur in Nepal: beslissen met halve informatie, deels omdat de informatie niet beschikbaar is en deels omdat hun cultuur gewoon anders is en ze niet het achterste van hun tong laten zien. Uiteindelijk vliegen we. Niet omdat het schema klopte, maar omdat een gids, een hoteleigenaar en een piloot het regelden.
Mijn geduld werd aardig op de proef gesteld en soms werd ik er zelfs wat ongeduldig van. Gelukkig bleef de gids kalm, ondanks dat dit voor hem ‘pas’ de vierde keer was in 25 jaar dat hij vastzat. Gelukkig kwamen we, na een iets onstuimige vlucht, ook weer heelhuids terug in Ramechap. Koos de gids een alternatieve rijroute richting Kathmandu, omdat door het slechte weer een deel van het ‘wegdek’ letterlijk weg was. En zagen we onderweg nog meer nieuwe bruggen gebouwd worden. In Nederland heten ze projectleider infrastructuur, werkvoorbereider civiel en calamiteitencoördinator. Het profiel is hetzelfde: overzicht houden, risico’s inschatten, beslissen, uitvoeren. Geen gelikte PowerPoint, wel resultaat met een klein oog voor veiligheid.
En nu weer over tot de orde van de dag – ik ga op zoek naar een Projectleider Infra die net zo trefzeker schakelt als een Lukla-piloot en een Werkvoorbereider die niet schrikt van een omleiding meer of minder.